Eindelijk maak ik mijn droom waar… Een wereldreis maken! Samen met mijn vrouw Inèz en twee kinderen Jesse (4) en Noëlle (3) ga ik dit avontuur aan. Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen, was het tijd om naar Schiphol te gaan. We waren er klaar voor en hadden er enorm veel zin in. De taxi werd door de kinderen met gejuich ontvangen: ‘we gaan eindelijk op wereldreis’! 😃

Onze eerste stop: Jordanië

We trapten af met de bestemming Jordanië. De vijf uur durende vlucht ging goed en na heerlijk uit te slapen hadden we weer energie voor 10. Dat is maar goed ook want we hadden een drukke dag voor de boeg. Deze week hadden we een vaste chauffeur/gids die elke dag netjes het programma met ons en de kids afstemde. 

We bezochten een archeologisch uitzichtpunt en struinden door de binnenstad. In Jordanië wonen 11 miljoen mensen, waarvan 4,5 miljoen vluchtelingen. Het land wordt ook wel het Zwitserland van het Midden Oosten genoemd en geroemd om de veiligheid, neutrale houding en het ontbreken van corruptie. 

Het mooie aan het Midden Oosten is dat letterlijk alles anders is. 5 uurtjes vliegen en je waant je in een andere wereld. Dat gevoel heb ik in andere landen en continenten niet zo sterk als hier. Wist je dat Amman 4 miljoen inwoners heeft? De stad is ramvol gebouwd. 

De lunch genoten we in een steegje, tussen de locals, waar we zonder de gids niet snel waren neergestreken. Het typisch Jordaanse dessert Knafeh was heerlijk en machtig. De vers gebrouwen koffie was het slotstuk van de lunch. Ik ben gek op een sterke espresso, maar van deze shot worden we de rest van de wereldreis niet meer moe denk ik.

Een bezoek aan Petra

Na nog wat sightseeing verlaten we de stad voor de drie uur durende rit naar Petra. Eenmaal aangekomen in ons hotel, direct naast de toegangspoort van Petra, gingen we op tijd slapen. De volgende dag stonden we namelijk vroeg op om één van de zeven wereldwonderen op het beste tijdstip te bezoeken. Niet alleen qua drukte en temperatuur, maar vooral voor de juiste stand van de zon en daarmee de kleur van de rotsformaties.

We wisten niet goed wat te verwachten. We hebben genoeg highlights bezocht die tegenvielen, zoals mijn laatste wereldwonder Chichén Itzá in Mexico. Maar, spoiler alert: Petra was meer dan de moeite waard.

Een klein stukje geschiedenis: Petra ontstond 300 jaar voor Christus en was 100 jaar na Christus op haar hoogtepunt met 30.000 inwoners. Een verovering door de Romeinen en vele aardbevingen verder resulteerde in een verlaten stad die pas in 1812 werd gevonden door een Zwitser. 

Het is ruim 2 kilometer lopen naar het beroemdste deel, de schatkamer, wat halverwege de stad is. We besloten dit stuk te lopen en met het oog op de kids het tweede deel en de terugweg een elektrische golfkar te nemen. Direct aan het begin werd aangeboden de kids op een paard te vervoeren. Why not, voor alles is een eerste keer. 

Wij hadden het ons voorgesteld als een nietszeggende route naar hét hoogtepunt, maar dit stuk bleek minstens zo mooi als de schatkamer zelf. We slingerden tussen rotsformaties door en uiteindelijk konden we de schatkamer in vol ornaat aanschouwen. Er waren relatief weinig bezoekers en de temperatuur was aangenaam. Een goede keuze om vroeg op pad te gaan.

Ons avontuur door de woestijn

Jaja, na de drie vervoersmiddelen in de ochtend (paard, golfkar en taxibus) was het na een twee uur durende rit tijd voor nummer vier. Op voorhand de favoriet van de kinderen: een kameel. Het was een succes. 

Onze gedachten gingen naar een eerder verhaal van de gids. Vroegah was de kameel tenslotte een heel normaal vervoersmiddel en doorkruisten arbeiders soms wel twee jaar lang de woestijnen. Zo voelden wij ons ook maar dan gelukkig maar een uurtje. Wist je trouwens dat Australië nooit kamelen heeft gehad maar ze er nu toch leven? Dit komt omdat Afghanen en Pakistanen per kameel naar Australië reisden om daar te werken aan de aanleg van spoorlijnen maar na die aanleg o.a. per trein terug reisden en de kamelen achter lieten. We leren veel deze dagen.

Vanaf de kameel direct weer de taxibus in en een tijdje later moesten we deze omruilen voor het vijfde vervoersmiddel: een jeep. Dat betekent dat we nu écht de woestijn in trekken. We gingen over zandduinen, lieten de ene na de andere rotspartij achter ons, groeten onderweg drie wilde kamelen en kwamen na een hoop gehobbel aan op een plek die, tsjah hoe omschrijf je dat het beste… magisch bleek te zijn.

De kids waren blij ‘eindelijk’ te mogen zwemmen en wij genoten alleen maar van het bizarre uitzicht. ’s Avonds werd het nog mooier. De volle maan liet de woestijn oplichten en de sterren aan de heldere hemel waren onmogelijk te missen. Verder was het doodstil, geen wind, geen omgevingsgeluiden. Ja, magisch was de juiste omschrijving.

De Dode Zee

Na een druk afscheidsweekend en een bomvol programma de eerste vier dagen, zijn we gisteren aangekomen in een heerlijk resort aan de Dode Zee. Even drie nachtjes op dezelfde plek en niks moeten. 

Op weg naar de Dode Zee kwamen we langs een punt waar je bij helder weer vier landen kon zien. Saudi Arabië, Israël, Egypte en natuurlijk Jordanië. De rest van de route liep parallel aan de grens met Israël. Jordanië en Israël zijn sinds 1967 niet meer in oorlog en hebben in 1994 een vredespact gesloten. Er is nog een bufferzone van 6 kilometer vol met landmijnen maar verder is de verstandhouding goed. In Jordanië kijkt men vooral met afschuw naar Iran, die volgens hen tot de dag van vandaag de grote veroorzakers zijn van alle onrust.

De Dode Zee dankt zijn of haar naam aan het feit dat er geen dieren kunnen leven door de hoge zoutconcentratie. Dit is het laagste punt op aarde, 401 meter onder zeeniveau. De grens met Israël loopt dwars door de Dode Zee, wat eigenlijk een meer is. Voor beide landen is het een heel belangrijke inkomstenbron. De opbrengsten worden gedeeld.

Ook hier hebben ze vanwege klimaatverandering een uitdaging. Het meer wordt ieder jaar kleiner. Ter illustratie, toen dit hotel 12 jaar geleden werd gebouwd lag het aan het water. Nu zijn er twee liften gerealiseerd om zo’n 20 meter af te dalen en het water te bereiken. Er wordt al jaren gesproken over een systeem dat water van de Rode naar de Dode Zee pompt, maar dat wordt door Covid en de oorlog in Gaza steeds uitgesteld.

De zoutste ervaring ooit

Vandaag was het dan zo ver: ervaren wat zoveel zout met water doet. We hebben de full experience gehad incl. insmeren met Dode Zee modder, wat een helende werking zou hebben. Alweer een unieke ervaring. Het water voelt zwaar aan en je blijft zo makkelijk drijven, heel apart. Ook nog beloond met een diploma. 😀

De hoeveelheid zout zorgt ervoor dat iedere dag heel scherpe mini rotsjes ontstaan. Dit omdat het zout snel hecht met zand en steentjes én uithardt. Iedere dag zijn ze druk met het verwijderen hiervan.

Na een ontzettend gave week lieten we Jordanie achter ons en vertrokken we naar Qatar!

Dit jaar organiseren wij met Reislokaal een speciale avond, waar ik jullie alles vertel wat je moet weten over de bestemmingen tijdens mijn wereldreis. Super informatief en natuurlijk erg gezellig! Hier later meer over.